من غرق می شوم در هوای تویی که ابر،

ابر سیاه

تو خنده می زنی، به حال منی که اشک

اشک سفید

این رسم تلخ زندگی است گویا،

روزی هزار بار

گم کردن هم،

میان خاطره های سفید و سیاه...

 

 

نوشته شده در ۱۳٩۱/٤/٢ساعت ۱٢:٤٧ ‎ق.ظ توسط جلیل شعاع نظرات () |