کاشکی پروانه ای  بودم     

تا به سیراب شهدی بسنده می کردم. 

یا درختی    

علفی   

وگیاهی؛    

    آ ب و خاکی مرا به آسمان می برد.  

کاشکی هر چه می بودم من

                     به جز انسان‌‌

                              تا مگر                              

                         زندگی ام غرق شادی سبکسرانه ای می شد. 

                                                          اصفهان-تابستان  85 .

 

نوشته شده در ۱۳۸٦/۱٢/۱٥ساعت ٥:۱٧ ‎ب.ظ توسط جلیل شعاع نظرات () |