اینک دندان هایی که یکدیگر را بدان ها می دریم

و آنک قطره های اشکی که بر گونه ها

از غصّه ی تن های دریده می ریزیم .

و حال

 در این میانه

 من

 یکی

 سرگردانم .

یکی در آستانه ی مرز های ناباوری بر آنچه که می بیند .

یکی سرگردانم

و بر لبان پرسشگرم می نگرم

آن ها که مدام می پرسند

که کدامین یک بایسته ی باور من می باشند ؛

                                          درنده خویی ،

                                        و یا غم خواری .

اسفند .85

نوشته شده در ۱۳۸٦/۱٠/۱۳ساعت ۱۱:٤٤ ‎ب.ظ توسط جلیل شعاع نظرات () |