کسی نبود 

تنهایی بود و می ترسیدم . 

تو آمدی

تنهایی رفت و با او ترس ام نیز .  

و حال

با توام؛

تنهایی نیست و امّا باز                          

 ترسانم . 

که اینک می ترسم و هراس من باری   

از جانب دو تهدید است ؛ 

اوّلین .

رفتن محتمل تو و بازگشت ناگزیر تنهایی .   

و دوّمین .

ماندن و نرفتن تو و علیرغم آن

هبوط دردناک  من

                      در هاویه ی پر از درد و رنج تنهایی .  

                 

                                                   تهران.بهار ۸۶

 

نوشته شده در ۱۳۸٧/٢/٩ساعت ۳:٢۸ ‎ب.ظ توسط جلیل شعاع نظرات () |