هر شب، بشارت دهندۀ صبحی تازه است

و هر صبح، آبستن بکارتی نو

دیگر مرا مجالی از برای درنگ نیست

فردا که سپیده زد

من نیز می روم؛

درخت درون بی صبر رویش دوباره است

 

 

 

نوشته شده در ۱۳۸٩/٢/۱۸ساعت ۱٢:٤٥ ‎ق.ظ توسط جلیل شعاع نظرات () |