اینجا هستم؛

در این اتاق سرد و نمور .

اینجا هستم و

می شمارم روزهایم را.

 

خسته ام

 از استیصال زندگی،

از دیروزم.

و دریغ می ورزم بر این گذران

                             که تا فردا راهی نیست .

 

 

اینجا هستم؛

در  این  اتاق

در این سلول،

دیوارهایی

حصارهایی

بین من با تو

          با او

          با دگران.

 

اینجا هستم،

مثل هر کسی که در جایی است،

در  این  اتاق

در این سلول.

و آن سوتر از این سلول،

برای چه کسی می تواند مهم باشد

اینجا بودن من؟

 

 

اینجا هستم؛

در این اتاق  

در این سلول

در این مکان

در این زمان

وتا فردا راهی نیست؛

 

 تا فردا

که این سلول

خالی می شود از بودن من.

و در آن هنگام

برای چه کسی

 باز می تواند مهم باشد

 اینجا نبودن من؟

 

 

اینجا هستم

در این اتاق سرد ونمور.

اینجا هستم و می شمارم،  روزهایم را.

اینجا هستم و بر دوش می کشم نامی را،

                                       چهره ای را،

                                            نگاهی را.

 

اینجا هستم

خسته از استیصال زندگی

                       از هویتم.

 

                  

                 وامّید من بر فردایی است .

                     آری تا فردا راهی نیست.

 

 

نوشته شده در ۱۳۸٩/٩/۸ساعت ٤:۱٤ ‎ب.ظ توسط جلیل شعاع نظرات () |