در این روز زمستانی سرد

در این بارش آرام آسمان

جماعتی مرا بلعیده است .

جماعتی از مرد و زن .

جماعتی به رنگ سیاه .

 به جز از یک تن،

                   او

                  مردی سفید پوش . 

 

مردی سفیدپوش  در میان ماست .

 مردی سفیدپوش که از برای همیشه

 زندگانی عمودی اش را بدرود گفته است .

 

آری جماعتی هستیم بر گرداگرد  گودالی؛

         بستری از برای مرد سفید پوشمان.

                از برای او که حال می خوابد.

 

 

ومن،

یکی از این مردمان،

یکی از این سیاه پوشان،

دو چشم ام با مرد است

 با آن سفیدپوش خوابیده.

 

 

چشمانم او را می نگرند؛

تنها چشمانم.

چه که قلبم با او نیست؛

قلبم با رویایی است.

 در رویا ام.

 درآینده.

 در فردایی.

 

 

و در خیال خود با آن زمان هستم؛

 که من مرد سفید پوش درون گودالم و

      خیل جماعتی سیاه پوشی بر گردم.

.                                                             

 

 

نوشته شده در ۱۳۸٩/٩/٢٧ساعت ۱٢:۳۸ ‎ق.ظ توسط جلیل شعاع نظرات () |