گفتم خسته ام؛

گفتی ساکت باش.

گفتم شکسته ام؛

گفتی ساکت باش.

گفتم مرددم؛

گفتی ساکت باش.

گفتم نا امیدم؛

گفتی ساکت باش.                                                                       

     و بدین سان  به هر کلام

              سکوت را نصیب من کردی.

 

      آری،  تو مرا

             به هم آغوشی مرگ سپردی

                                            ای تو

                                            ای من دیگر من.

 

 

·                 *            *            *

 

در بامدادان زندگی    که بلوغ فکر

وسوسۀ سئوال به لبانم می نشاند

                           مهر سکوت بر آن ها می زدی.

 

دربیکران آرزوهای جوانی که شکوفه ها

 آوازهای تردید با گوش های من می خواندند

                                  نهال جوانی ام را

                                   ازشنیدن باز می داشتی.                         

آری تو همان بودی

که هماره می خواندی؛

                    بمیر تا باشی.

                    زبان بگیر تا دم بر آوری.

                    مشنو تا بشنوی.

                     و زندگی نکن تا زندگی کنی.

 

 

با پیام تو بود که من،

با چشم هایی بسته

                  به سیاحت دنیا رفتم.

 

با دهانی بسته

              بهترین ترانه های تنهایی ام را، سراییدم.

 

و با پیام تو بود که من

                         زندگی را در نشناختن،

                                                    شناختم.

 

                               *           *            *           *

 

ای بهترین رهنمای من

 گرچه   امروز نیز

 تسلیم فروتن رضای توام،

             حیرانم که از چه روی                                                    

                                     جاهلانه

                                      فریاد می زنم که آزادم.

 

                                                        

 

نوشته شده در ۱۳۸٩/۱٠/٤ساعت ۱:٢٥ ‎ب.ظ توسط جلیل شعاع نظرات () |