گودال سفید

 

در این روز زمستانی سرد

در این بارش آرام آسمان

جماعتی مرا بلعیده است .

جماعتی از مرد و زن .

جماعتی به رنگ سیاه .

 به جز از یک تن،

                   او

                  مردی سفید پوش . 

 

مردی سفیدپوش  در میان ماست .

 مردی سفیدپوش که از برای همیشه

 زندگانی عمودی اش را بدرود گفته است .

 

آری جماعتی هستیم بر گرداگرد  گودالی؛

         بستری از برای مرد سفید پوشمان.

                از برای او که حال می خوابد.

 

 

ومن،

یکی از این مردمان،

یکی از این سیاه پوشان،

دو چشم ام با مرد است

 با آن سفیدپوش خوابیده.

 

 

چشمانم او را می نگرند؛

تنها چشمانم.

چه که قلبم با او نیست؛

قلبم با رویایی است.

 در رویا ام.

 درآینده.

 در فردایی.

 

 

و در خیال خود با آن زمان هستم؛

 که من مرد سفید پوش درون گودالم و

      خیل جماعتی سیاه پوشی بر گردم.

.                                                             

 

 

/ 9 نظر / 6 بازدید
مدیر کانون وبلاگ های ادبی پرشین بلاگ

سلام جلیل عزیز.خواندم و لذت بردم...

بهنود

kheili ghashang bood, hal kardam,thanks

سنا, ضرابیان

مردی سفیدپوش که از برای همیشه زندگانی عمودی اش را بدرود گفته است ... عالي بود.مخصوصا اين قطعه‌اش.تبريك جناب شعاع.

خانه پدر

زیبا نگاشتید. ممنونم از حضورتان دروبلاگم

مثل همیشه

تصویرا خیلی خوبند اما نحوه استفاده ت رو از کلمات توی این کار نمی پسندم فکر می کنم بد نیست اقتصادی تر فکر کنی و موجز تر بگی حرفاتو مخلصیم

gleam

دور از جانتان!

سارا شکری

عذر و شرمساریم را بپذبر نارنینم جلیل جان در هراسم که کم مجالی و پرمشغله گی ام مرا از خواندن پیک های شیرین که با جوهر دل زرین وار ت نگاشتی خصوصا گودال سفید بی نصیب کند. براستی که زیباست پبک های کلبه ات دلبرکم. با دردمندان تشنه کویر + فیلم بروزم یا هو سارا

یه شقایق

[گل]تصویر عمیق و قابل تاملی بود و درعین حال زیبا[گل]

شباهنگ

بنام او درود شعر تاثیر گذاری بود ...باعث تفکر شد.....