در این اتاق در این سلول

 

 

اینجا هستم؛

در این اتاق سرد و نمور .

اینجا هستم و

می شمارم روزهایم را.

 

خسته ام

 از استیصال زندگی،

از دیروزم.

و دریغ می ورزم بر این گذران

                             که تا فردا راهی نیست .

 

 

اینجا هستم؛

در  این  اتاق

در این سلول،

دیوارهایی

حصارهایی

بین من با تو

          با او

          با دگران.

 

اینجا هستم،

مثل هر کسی که در جایی است،

در  این  اتاق

در این سلول.

و آن سوتر از این سلول،

برای چه کسی می تواند مهم باشد

اینجا بودن من؟

 

 

اینجا هستم؛

در این اتاق  

در این سلول

در این مکان

در این زمان

وتا فردا راهی نیست؛

 

 تا فردا

که این سلول

خالی می شود از بودن من.

و در آن هنگام

برای چه کسی

 باز می تواند مهم باشد

 اینجا نبودن من؟

 

 

اینجا هستم

در این اتاق سرد ونمور.

اینجا هستم و می شمارم،  روزهایم را.

اینجا هستم و بر دوش می کشم نامی را،

                                       چهره ای را،

                                            نگاهی را.

 

اینجا هستم

خسته از استیصال زندگی

                       از هویتم.

 

                  

                 وامّید من بر فردایی است .

                     آری تا فردا راهی نیست.

 

 

/ 8 نظر / 4 بازدید
شیرین

ایضا(جالب بود موفق باشید)

ناتانائیل

چقدر شکل یکی از نوشته های من بود! چه حس مشترکی ![خنثی]

فهمیزی

از پیامتان ممنون شعر شما هم زیبا بود.از خودتان بود؟

علیرضا

سلام جلیل دوسش داشتم-ژرف بود!

نیما

حس مشترکه! قشنگ بود!!![گل]

سایه

نمی دانم چرا هر چه اتاق ساکت تر و سردتر حس ها عمیق تر! زیبا نوشتین ممنون از حضور گرمتون در پست قبل در ضمن با احترام و افتخار لینک شدید

spring

طعم زیبای روزگاران گذشته ولی دلچسب؟ این متنو قبلا تو وبلاگت خونده بودم .........

سمن

سلام. ممنونم که سر زدی... شاید مشکل ما از جایی شروع شد که دیگران و بودنشون رو به هیچی فروختیم... زیبا بود. موفق باشی.